saturday: เพลินเพลงสุดสัปดาห์: ฟัง "บอบบาง" ของสี่เต่าเธอ ในสถานการณ์ปัจจุบันอันแสนเปราะบาง

สี่เต่าเธอ

คงเดช จาตุรันต์รัศมี

วันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2553 เวลา 20:45:00 น. มติชนออนไลน์ คลิ๊กเพื่อรับชมวีดีโอ

เพลินเพลงสุดสัปดาห์: ฟัง "บอบบาง" ของสี่เต่าเธอ ในสถานการณ์ปัจจุบันอันแสนเปราะบาง

โดย คีตา ประชาทิพย์

(คลิกฟังเพลง "บอบบาง" ได้ที่สัญลักษณ์ "กล้องวิดีโอ" เหนือพาดหัวข่าว)

"...กับสิ่งที่ผูกพันใจยังหมดความหมายไป ไม่เหลือวันเก่า ๆ ที่หนึ่งที่เคยยึดไว้ ก็ยังจะหายไปในพริบตา เจ็บที่ยังทุ่มเททุก ๆ อย่าง ทั้ง ๆ ที่ใจก็รู้ว่ามันบอบบาง บอบบาง ช่างบอบบาง บอบบาง ให้เราศรัทธากับสิ่งไหน ปักใจได้เท่าไรในเมื่อทุกอย่างก็ล้วนมีความบอบบาง ให้เราชื่นชมกับรักได้นานสักเท่าไร ในเมื่อหัวใจของฉันก็ยังบอบบาง..."

"บอบบาง" เป็นเพลงที่ถูกบรรจุอยู่ในผลงานชุด "เดอะ เลิฟ โบ๊ต" อัลบั้มเต็มชุดที่สองของวงดนตรี "สี่เต่าเธอ" ซึ่งออกวางจำหน่ายเมื่อปี 2543

หากพูดถึงสี่เต่าเธอ หลายคนมักจะนึกถึง "คงเดช จาตุรันต์รัศมี" ซึ่งนอกจากจะเป็นนักร้องและผู้นำของวงแล้ว (รวมทั้งเป็นนักแต่งเพลงฝีมือดี ที่เคยแต่งเพลงให้ศิลปินดังบางราย เช่น เพลง "เวลา" ของโดม ปกรณ์ ลัม) เขาก็ยังเป็นนักเขียนบทภาพยนตร์และเป็นผู้กำกับหนัง ซึ่งผลงานภาพยนตร์ทั้ง 3 เรื่องของคงเดช อันได้แก่ "สยิว" "เฉิ่ม" และ "กอด" อาจถือเป็น "หนังไตรภาคการเมือง" ที่มีความสำคัญยิ่งของสังคมไทยร่วมสมัย

สยิว (ซึ่งคงเดชกำกับร่วมกับเกียรติ ศงสนันท์) ที่ออกฉายในปี 2546 บอก เล่าเรื่องราวของหนุ่มสาวนักศึกษาที่พยายามหลบหนีจากโลกการเมืองอันวุ่นวาย ในช่วงเหตุการณ์พฤษภาคม 2535 เข้าไปสู่โลกจินตนาการในหนังสือปลุกใจเสือป่า ก่อนที่เขาและเธอจะเติบโตกลายเป็นคนชั้นกลางอย่างสมบูรณ์แบบในอีกหนึ่ง ทศวรรษต่อมา

เฉิ่ม ในปี 2548 บอกเล่าชะตากรรมความรักอันระหกระเหินของคนขับแท็กซี่และหมอนวดสาว ในยุครัฐบาลประชานิยมซึ่งนำโดย พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร

ขณะที่กอด ในปี 2551 บอกเล่าเรื่องราวการเดินทางและความรักของ "ชายหนุ่มสามแขน" ท่ามกลางบริบท "เหลืองอ๋อย" หลังรัฐประหาร 19 กันยายน 2549 หนังตั้งคำถามกับผู้คนในสังคมไทยว่า เราควรจะมีปฏิสัมพันธ์อย่างทะนุถนอมซึ่งกันและกันให้มากกว่านี้หรือไม่? และแน่ใจหรือว่า "แขนที่ 3" นั้น คือสิ่งแปลกปลอมที่สมควรจะถูกตัดทิ้งจากชีวิตของเรา/สังคมไทย?

ย้อนกลับมาที่ "บอบบาง" เพลงเพลงนี้อาจเป็นเพลงรักไม่ใช่เพลงการเมือง อย่างไรก็ตาม มันกลับสามารถพูดถึง "ความบอบบาง" หรือความไม่แน่นอน/ความเป็นอนิจจังของชีวิตออกมาได้อย่างน่าสนใจ ด้วยการตั้งคำถามว่า ในความบอบบางของชีวิตนั้น เราจะสามารถปักใจรัก/ศรัทธา/ยึดติด กับใครหรือสิ่งไหนได้มากน้อยเพียงใด?

เมื่อฟังเพลงเพลงนี้ในยุคปัจจุบัน ก็อาจนำไปสู่คำถามที่ว่าท่าม กลางสถานการณ์หรือช่วงเวลาอันแสนเปราะบางเช่นนี้ เราจะสามารถผูกติดตนเองเข้ากับอุดมการณ์ทางการเมืองต่าง ๆ อย่างจริงจังได้มากน้อยเพียงไหน? และชีวิตของเรารวมทั้งคนอื่นผู้มองโลกแตกต่างจากเรามีความบอบบางเกินกว่าที่ จะสมควรตายเพื่ออุดมการณ์ใด ๆ หรือไม่?

อ่านข่าวที่เกี่ยวข้อง